Gidip kendini cama vuran, neden dışarı çıkamadığını anlamlandıramayan ve önündeki şeffaf engel karşısındaki aczine yenik düşen, akvaryuma hapsolmuş balıklar gibiydik. İçine düştüğümüz o sonsuz labirentten çıkmaya çalıştıkça daha da derinlerine düşüyorduk bu karanlık dehlizlerin. Varlık düşmekten ibaret olursa yokoluş elbette ki labirentin karanlık dehlizlerinden çıkmak anlamına gelecekti. Bu son sözleri söyleyen ise elbette ki ne sadece bir “ben,” ne sadece bir “sen,” ne de sadece bir “o,” olabilirdi. Olsa olsa tüm insanlık ölümün gözünün içine baka baka, hep bir ağızdan ve/fakat sessizce fısıldamış olabilirdi bu son sözleri:
Bizi bu dışarıdan çıkarın!
Bağırarak değil ama,
Sessizce…
-Son-
Cengiz Erdem
Londra, Norwich, Ankara, Lefkoşa, Girne
1997-2007
